ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΡΕΤΕΣ Να διαγνώσουμε αρχικά και να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια να θεραπεύσουμε τις παθογένειες του συνδικαλισμού, που οδήγησαν τους συναδέλφους μας να μην ασχολούνται και να απαξιώνουν τον συνδικαλισμό. Δεν τρέφουμε υπέρμετρες προσδοκίες ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα. Αποφασίσαμε όμως να διορθώσουμε πρώτα τα οίκου μας, με την ελπίδα ότι παράλληλα θα συμβεί το ίδιο και σε άλλες τοπικούς συλλόγους εκπαιδευτικών, όπου δόξα τω θεώ υπάρχουν εξαιρετικοί και άξιοι συνάδελφοι να αναδειχτούν και να οικοδομήσουν έναν νέο συνδικαλισμό. Αφετηρία της προσπάθειάς μας αυτής ήταν η απαγκίστρωση από κάθε δεσμό που συνέδεε τον συνδικαλισμό με τα πολιτικά κόμματα, άσχετα εάν ορισμένοι για τους δικούς τους λόγους προσπάθησαν να μας ταυτίσουν με αυτά, όποτε και όπου τους συνέφερε. Παράλληλα προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να ξεκαθαρίσουμε ότι είμαστε μέλη της κοινωνίας, ότι πορευόμαστε μαζί με αυτή και ότι η Παιδεία πρέπει να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και όχι να τάσσεται αντιμέτωπή του. Όλα αυτά με τις μικρές δυνάμεις που διαθέτουμε. Ο συνδικαλιστής πρέπει ως προτεραιότητα να θέτει το συμφέρον του συνόλου, το οποίο εμπεριέχει και το δικό του. Έτσι βγαίνει μακροπρόθεσμα ωφελημένος, ακόμη και αν βραχυπρόθεσμα φαίνεται χαμένος, λόγω της διάρρηξης των σχέσεων με πρόσωπα που διαθέτουν ισχύ. Η έλλειψη μαχητικότητας, η εκμετάλλευση της συνδικαλιστικής ιδιότητας για σύναψη δημοσίων σχέσεων και η ασταθής συμπεριφορά (πραγματοποιώντας την μία ημέρα δηλώσεις του τύπου «ως εδώ ή δεν θα περάσει» και την άλλη ανταλλάσοντας φιλοφρονήσεις με τους αποδέκτες των διαμαρτυριών της προηγούμενης ημέρας), είναι ορισμένα από αυτά που έχουν προσδώσει αρνητική έννοια στη λέξη συνδικαλιστής.